Nescio

Nescio speelt een grote achtergrond rol voor Vlakland. Mocht ik, en dat gebeurt vaak genoeg, Vlakland kwijt zijn; dat wil zeggen; het contact kwijt zijn dan kan ik Nescio lezen en weer voelen waar het over gaat. En het lastige van Vlakland is natuurlijk dat het over ontzettend veel gaat, want wij zijn de wereld en dat is best een hoop.

Nescio schaar ik op deze website onder andere onder 'Industrialisatie' om ik in zijn teksten het verzet zie tegen een voortschrijdende tijd. Hij voorziet de tijd die zich zelf voorbijloopt. En wellicht ziet/ zag hij talloze normen en waarden verdwijnen. Hadden we dan zonder gekund? Neen.

En hier raakt Nescio aan een zeer persoonlijk punt bij mij. Een kwetsbaar en zacht gedeelte waar ergens mijn levenslust verstopt moet liggen. Ik zie in hem het ongeziene. De moeilijkheid schrijver te zijn en wat voor een afstand dat schept tussen jou en het zijn. Het huis waar andere mensen wonen is niet voor jou. Om in de woorden van James Baldwin te spreken : (Insert quote James Baldwin)

Tevens de moeilijk een gevoelig en spiritueel mens te zijn in een tijd van industrie en kapitaal. Zo er nu voor ons enigszins(!) een infra structuur is voor het integreren van emotionele aanwezigheid in ons dagelijkse bestaan. We merken het lief hebben te kort schieten; we constateren onbevrediging (verhoogd zelfbewustzijn) en belangrijker nog; we zitten er samen in.

Nescio, met velen anderen was hier pionier. Hij zette een voet (oog) op een stuk ontgonnen land waar verder nog niemand was. (En hij zag Nederland!) Maar Nederland zag hem niet. Want wat is kunst als je nog strijd met elementen? Ik geloof dat zijn zuchten die krakend in zijn teksten verschijnen een beginsels zijn van het absurditeitsbesef. Daarnaast was hij wat mij betrft zeer obvius depressief. Maargoed, over wat dat dan is, kunnen we nog weer verder discussieren.

Wat mij treft is zijn blik op Nederland. Een land waar hij alleen was, zoals we dat misschien allemaal wel zijn. Mist dat velden toedekt. Regen dat ons hemd doordrenkt. Klei dat zuigend onze schoen omvat.